طراگاه | مرجع دکوراسیون منزل، معماری داخلی و طراحی داخلی

ورود / ثبت نام
FA EN

رویدادهای مهم

Important Event
سومین کنگره بین‌المللی معماری و شهر ...
سومین کنگره بین‌المللی معماری و شهرسازی معاصر خاورمیانه
معماری‌های در حال ظهور
معماری‌های در حال ظهور
چهارمین کنگره تاریخ معماری و شهرساز ...
چهارمین کنگره تاریخ معماری و شهرسازی ایران- استان ایلام
آب در معماری اصفهان
آب در معماری اصفهان

« به همکاران خود در طراگاه بپیوندید »

ناهیده تقویمرضیه مجدالاشرافیمنصور اجلیسپهر دانشرضا مفاخرشهاب میرزاییاناستیل البرز pr@steelalborz.comسینا علیزادهجواد خداییميثم ذکرياييسارا  کلانتریالناز پائیز
هم اکنون ثبت نام کنید یا وارد شوید
« بازگشت

زمینه گرایی (contextualism) بخش پنجم قسمت دوم


بازدید : 228 بار

01 مرداد 1395

چاپ صفحه

ایمیل

نظرات

زمینه گرایی (contextualism) بخش پنجم قسمت دوم

نویسنده : سهند منشی
اصول طراحی پایدار
پس میتوان گفت «توسعه پایدار شهری بر سه موضوع پایه‌ای می‌نگرد، که اقتصاد، محیطزیست و جامعه انسانی و فرهنگ را شامل می‌شود و نه هر کدام به‌صورت مجزا، بلکه ارتباط این عوامل را هم شاخص قرار می‌دهد. بدین ترتیب نتایجی درست‌تر هستند که به فضای اشتراکی این عوامل نزدیکتر هستند.‌» (احمدی)

 

 


-توسعه‌ی شهری در صورتی پایدار خواهد بود، که کیفیت بالایی از زندگی را برای تمام ساکنانش ارائه دهد و آنان بتوانند از راحتی و آسایش اجتماعی و فرهنگی کاملی برخوردار شوند. (احمدی)
 -«توسعه متراکم شهری می‌تواند در اشکال گوناگون توسعه‌ی مجدد، توسعه‌ی جدید در اراضی خالی قبلی و یا تبدیل اراضی انجام گیرد. فعالیت ایجاد تراکم می‌تواند به افزایش تعداد ساکنان ناحیه، افزایش اشتغال و یا رفت‌و‌آمد مرتبط با اشتغال، افزایش ترافیک در جاده‌ها و یا افزایش استفاده از زمین و یا ساختمان‌های موجود منجر گردد.
 مفهوم متراکم‌‌سازی می‌تواند در اشکال گوناگونی به وقوع پیوندد و هر یک بر حسب معیار پایداری می‌تواند متفاوت باشد. به‌عنوان مثال به نظر می‌رسد، تراکم فعالیت تأثیر بدتری نسبت به توسعه متراکم [ساختمان‌های مسکونی] داشته باشد‌–‌بویژه وقتی که با ترافیک غیر محلی یکی شود. به توسعه در اراضی فرسوده کلاً با دید مثبتی نگریسته شده است و در توسعه کوچک مقیاس و محتاطانه، مخالفت کمتری به چشم می‌خورد...» (بارتون، 1379)
-نوربرت شوئنوئر توسعه متراکم ساختمان‌های مسکونی را این‌گونه معرفی می‌کند: تغییر الگوی مسکن و ساختمان‌های مسکونی در شهر به‌گونه‌ای که سکونت در خانه‌های تک واحدی حیاط‌دار (درون‌گرا) و پراکنده که در ساخت آن‌ها بیشتر از سطح استفاده می‌شود و پیشتر در ایران مرسوم بوده و هم اکنون هم مرسوم می‌باشد، به شکل سکونت در خانه‌ها و آپارتمان‌های چند واحدی (برون‌گرا) چند طبقه و بعضاً بلند مرتبه که در ساخت آن‌ها بیشتر از فضای عمودی استفاده می‌شود تغییر نماید. (شوئنوئر، 1380)
-توسعه‌ی متراکم ساختمان‌های مسکونی خود می‌تواند به چندین شکل انجام گیرد، ولی دوشکل عمده آن که در ایران کم‌و‌بیش مطرح گردیده و مد نظر می‌باشد عبارت است، از توسعه و ساخت  ساختمان‌های بلند مرتبه و برج‌ها با تراکم سکونتی زیاد در آن‌ها و دیگری توسعه و ساخت ساختمان‌ها و آپارتمان‌های با ارتفاع متوسط و عمدتاً سه تا پنج طبقه و تراکم سکونتی متوسط در آن‌ها .
-از نقطه نظر زیست‌محیطی هم شهر متراکم به‌دلیل اینکه طول و تعداد سفرهای درون شهری را کاهش می‌دهد، در کاهش آلودگی محیط‌زیست و استفاده کمتر از انرژی موثر است.
-گسترش و افزایش تراکم شهر و سکونت ساکنان شهر در آپارتمان‌ها و ساختمان‌های متراکم باعث می‌گردد، که احساس امنیت آنان افزایش یابد و محیط امن‌تری را برای آنان ایجاد می‌نماید.
-پس می‌توان گفت شهرهای متراکم تفاوت فرهنگی، اجتماعی و عملکردی را کمتر می‌کند و محیط امن، زنده و پویایی را فراهم می‌آورد.
-عمده انتقاداتی که به متراکم‌سازی ساختمان‌های مسکونی می‌شود، در حوزه‌ی پایداری اجتماعی قرار می‌گیرد‌. انتقاداتی نظیر عدم توجه به فرهنگ‌ها، ارزش‌ها و سنت‌های شهروندان، توجه نکردن به سلیقه ساکنان، عدم تطابق ایرانیان با فرهنگ زندگی در ساختمان‌های متراکم، از بین رفتن حریم‌های محرمیت و از بین رفتن مناظر، نشانه‌ها و عناصر محلی و شهری که نقشی هویت بخش برای ساکنان دارد.
-«به نظر ایوانز سیستم برنامه‌ریزی مردم را به زندگی درون شهرهای بزرگ و آپارتمان‌های کوچک مجبور می‌کند و اینجا است که سازندگان مسکن، آشکارا از وظیفه خود که همانا برآورده ساختن نیازها و سلائق مصرف‌کنندگان است قصور می‌ورزند» (چایلد، 1379)
-با توجه به تفاوت فرهنگی که میان کشور ایران و کشورهای غربی وجود دارد پس لازم است تا تلاش شود، که الگوهای ساخت مسکن متناسب با فرهنگ، معیارها و ارزش‌های ایرانی باشند. حتی در این زمینه باید به فرهنگ‌ها و خرده فرهنگ‌های متفاوتی که در هر یک از شهرهای ایران وجود دارد هم توجه نمود.
- « برنامه‌ریزی برای هدایت و سازماندهی یک توسعه درون‌زا و پایدار، مستلزم توجه به تغییرات اقتصادی، محیطی و اجتماعی محل با تکیه بر دانش و حضور مردم بومی در فرایند برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری و اجرا به‌شمار می‌رود. حضور و مشارکت مردمی در توسعه، باید از مرحله شناخت محیط و جامعه بومی شروع شده و پس از برنامه‌ریزی تا آخرین مراحل اجرایی برنامه ادامه یابد» (قماشچی، 1379)
-به نظر می‌رسد که به جهت رشد و توسعه متراکم شهرهای بزرگ ایران الگوی مناسب برای ساختمان‌های متراکم، صرفاً ساختمان‌های متراکم  چند طبقه کوتاه مرتبه و می‌باشد که طبقات آن صرفاً 4 یا 5 طبقه محدود می‌گردد.
-توسعه متراکم با مسکن‌های کوتاه مرتبه بایستی با ساختمان‌های با 3 یا حداکثر 4 طبقه محدود شود»(چاید، 1379)

 

کانال اصلی تلگرام طراگاه
                                                          

 

 


بازدید : 228 بار

01 مرداد 1395

چاپ صفحه

ایمیل

نظرات

نظرات ( 0 )

هیچ نظری ثبت نشده است

ثبت نظر شما

قبل از ارسال نظر ، قوانین و ضوابط سایت را مطالعه کنید
Saturday , 03 December , 01:48